BİR DAHA DÜŞÜNELİM..

Gerçekten üzülmeye değer mi?

Geçtiğimiz 2 ayda iş yerimizde köklü değişiklikler oldu, şube müdürümüz Ankara’ya tayin oldu ve biz 1.5 ay kadar müdürsüz çalıştık, o dönemde vekaleten sorumluluk bendeydi, kendi işlerime ilave olarak şube yönetimini de yapmak zorunda kaldım ve haliyle çok da yoruldum tabii..Sonra yeni müdürümüz geldi, yeni düzen, birbirini tanıma, güvenme derken artık alıştık sayılır, zamanla iyice oturur zaten..

Ama bu değişiklik beni gerçekten çok etkiledi, çünkü giden müdürümüz benim 22 yıllık can dostumdu. İş yerinde müdürümdü evet ama mesai saatleri dışında kardeşim dediğim, evlerimizin arası bir sokak, çocuklarımızın yaş farkı 10 ay olan, birbirimizin evine teklifsiz, çat kapı gidip gelebildiğimiz, yoldaş, sırdaş, can dost, kardeştik işte biz..

Peş peşe hamile kalıp birbirimizle kıyafet paylaştık mesela, bunca yıl içinde ne çok anı biriktirdik, çocuklarımızı birlikte büyüttük, sınav zamanı okul kapılarında birlikte bekledik, ailelerimizden kayıplar yaşadık, birlikte ağladık, birlikte güldük, çok şey paylaştık yani, çok..

Onun gidişiyle bir anda hem işimde hem özel hayatımda boşluğa düşmüş gibi hissettim kendimi ve çok üzüldüm.

Tam da o sırada hayat çat diye tokatladı beni, sen misin bunları dert eden, dur ben sana gerçek bir dert vereyim de aklın başına gelsin dedi ve ben bir anda kendimi ciddi sağlık sorunlarıyla sınanırken buldum..

Kontrol diye gittiğim doktor randevusunda hemen biyopsi alınması gerektiğine karar verildi ve ben sedasyon bile alamadan biyopsi vermek durumunda kaldım. Aile öykümüzde hem de en yakınım olan annemde rahim kanseri geçmişi olması sebebiyle çok acele karar vermek durumundaydık, doktoruma da çok güvendiğim için o anda kararı ona bıraktım, teslim oldum resmen..

Çok şükür ki güzel haberler aldık, sonuçlarım temiz çıktı ama sonuç beklerken geçen 15 günde yaşadığım endişeyi, korkuyu anlatmak gerçekten çok zor..

İşte o zaman anladım ki şu hayatta hiç bir şey sağlıktan daha önemli değil..

Bazı şeylere gereğinden fazla üzülmek bir işe yaramıyor, hayat bir şekilde akıp yolunu buluyor..İşler bir şekilde yürüyor, evet gidenler özleniyor ama gelenlere de alışılıyor, zaman her şeyi yoluna koyuyor.

Ben şimdi ilaçlarımı alıp sağlığıma daha çok dikkat etmem gereken bir dönemdeyim. Öyle her şeyi kendime dert etmek yok artık, dersimi aldım, sonuçlara şükrettim ve diyorum ki yeter ki sağlık olsun, yeter ki böyle gündelik dertlerimiz olsun..

Dilerim kimse sağlıkla sınanmasın, dilerim şifa bekleyen herkes bir an önce güzel haberler alsın..

Gerisi illâ ki hallolur ❤️