Günler geçerken..

Biraz biraz 🌊

Yılbaşından beri iş/güç koşturması, iş yerinde yeni yılın hedefleri, ev, oğlanın okulu vs. derken okumaya ancak fırsat bulabiliyorum ama yazmaya vakit ayıramadım..

Çok klişe olacak ama ne zaman Mart ayına geldik hatta ne zaman ilk haftasını bitirdik hiç anlamadım. Geçtiğimiz 2 ayda öyle kayda değer majör şeyler yaşamadım, bir yaş daha büyüdüm sadece, 1 yılı daha geride bıraktım. Dilekler diledim, mumlar üfledim, sevdiklerim tarafından sarılıp sarmalandım, belki biraz da şımardım ☺️

Hayatın günlük telaşları koşar adım devam ederken ben ardından yetişmeye çalışıyorum işte. Bu sırada geceler kısalıp, günler uzamaya başlıyor. Havaya, suya, toprağa cemre düşüyor, yavaş yavaş bahar geliyor…

Umudun, vefanın simgesi Yaren Leylek yine gelip konuyor Adem Amca’nın kayığına, benim kalbim yumuşacık oluyor 💕

Fotoğraf İnstagramdan Alper Tüydeş sayfasından alınmıştır.

Sonra dünyanın bir ucundaki ülkeler birbirini bombalıyor, füzeler havalarda uçuyor, tehditler savruluyor, ekonomi alt üst oluyor, hamasi söylemlerle kınamalar yapılıyor, vicdanlar tatmin ediliyor. Her zamanki gibi filler tepişirken çimenler eziliyor..

Biz sıradan vatandaşlar olarak sadece seyirci kalıyoruz, giden masum canlara üzülüyoruz, çünkü elimizden başka bir şey gelmiyor.

Tanıdıklarımız için, hatta şahsen tanışmasak da burada ortak duygularda buluştuğumuz Aysim gibi arkadaşlarımız için endişeleniyoruz.

Böyle geçiyor günler, tatsız, belirsiz, bazen umutlu, bazen umutsuz..

Kimi gün neşeli, kimi gün kaygılı.. Kimi gün iyimser, kimi gün karamsar..

Sizi bilmem ama bu aralar ben böyleyim;

İçimde hep bi med-cezir, denizim hep dalgalı ..